Geçtiğimiz yazılarda laboratuvarın mutfağına girmiş , Taramalı Elektron Mikroskobu (SEM) ile malzemelerin yüzey topografyalarının ve morfolojilerinin gizemli dünyasına adım atmıştık. Peki ya malzemenizin iç yapısı ısıyla karşılaştığında nasıl tepki veriyor? Ürettiğiniz bir metal alaşımı hangi sıcaklıkta faz değiştiriyor, bir seramik tozu hangi noktada sinterlenmeye başlıyor veya geliştirdiğiniz kompozit malzeme hangi sıcaklık aralığında güvenle kullanılabilir? İşte tüm bu soruların cevabını bize, malzeme biliminin en temel termal analiz yöntemlerinden biri olan  DSC (Diferansiyel Taramalı Kalorimetre)  veriyor. Bugün, DSC cihazının çalışma mantığına ve karşımıza çıkan o tepe ve çukurlarla dolu termogramları nasıl yorumlamamız gerektiğine yakından bakacağız. DSC Kısaca Nasıl Çalışır? Mantık aslında çok basittir: Biri referansın, diğeri ise numunenizin bulunduğu iki küçük kroze aynı anda, aynı oranda ısıtılır (veya soğutulur). Referans genellikle boş bir kroze iken, ısınma davra...

  Birçok araştırmacı, cihazın (SEM, XRD, DSC) başına geçtiğinde "Düğmeye basarım, sonucu alırım" yanılgısına düşer. Oysa işin sanatı, o numuneyi cihaza girmeden önceki hazırlık aşamasındadır. Peki, elimizdeki garip, şekilsiz veya hassas numuneyi nasıl hazırlayacağımızı nereden öğreneceğiz? Gelin, bilgi kaynaklarına ve genel kategorilere göre hazırlık yöntemlerine bakalım. 1. "Nasıl Hazırlarım?" Sorusunun Cevabını Nerede Aramalıyız? Numune hazırlama yöntemini deneme-yanılma ile bulmaya çalışmak hem zaman hem de numune kaybıdır. İşte başvurmanız gereken "Kutsal Kitaplar": Standartlar (ASTM ve ISO): Bu işin anayasasıdır. Örneğin bir metalin tane yapısını inceleyecekseniz ASTM E3 (Metalografik Numune Hazırlama Standart Rehberi) veya ASTM E407 (Mikroyapı Dağlama) standartlarına bakmadan işe başlamamalısınız. ASM Handbooks (Cilt 9): Metalurji ve malzeme bilimiyle uğraşıyorsanız, ASM Handbook Cilt 9 (Metallography and Microstructures) başucu kitabınız olmalı...

  Bilim dünyasında "görmek" inanmanın yarısıdır derler. Ancak nanometre boyutlarına indiğimizde, ışık mikroskopları havlu atar ve sahneye elektronların dansı çıkar. Bugün, laboratuvarların ağır abisi SEM 'i (Scanning Electron Microscope - Taramalı Elektron Mikroskobu) ve en çok merak edilen "kusursuz görüntü için numune hazırlama" sürecini masaya yatırıyoruz. SEM Nedir ve Bize Ne Söyler? SEM, basitçe anlatmak gerekirse, numune yüzeyini odaklanmış bir elektron demeti ile tarayarak görüntü oluşturan bir cihazdır. Ancak bize sadece "güzel fotoğraflar" vermez; aynı zamanda şunları sunar: Topografya: Yüzeyin fiziksel dokusu ve yapısı. Morfoloji: Parçacıkların şekli ve boyutu. Kompozisyon (EDS ile): Numuneyi oluşturan elementlerin haritası. Kritik Aşama: Numune Hazırlama Gereksinimleri Bir SEM analizinin kaderi, cihazın kalitesinden çok numunenin nasıl hazırlandığına bağlıdır. İşte laboratuvarda sıkça yapılan hatalar ve dikkat edilmesi gereken "altın...

Giriş   Taramalı Elektron Mikroskobu (SEM) ile mikroyapı incelemesi, malzeme karakterizasyonu için kullanılan analizler arasında en temel tekniklerden biridir. Bu teknik, malzeme bilimi tetrahedronundaki "yapı" bileşeni ile ilgili bize çok değerli bilgiler sunar. Bir malzemenin mikroyapısı; dayanım, sertlik, iletkenlik gibi makro özelliklerini doğrudan etkilediği için, SEM birçok durumda "olmazsa olmaz" bir analiz yöntemi olarak karşımıza çıkar. Peki, laboratuvarın kapısından girmeden önce cebimizde hangi bilgiler olmalı? İşte SEM analizi öncesi dikkat etmeniz gereken kritik noktalar. 1. Her Malzemeye SEM Analizi Yapılabilir mi? Özetle; katı olması, nem içermemesi ve belli boyutlarda olması şartıyla, evet. Günümüzde, son teknoloji SEM cihazları (Environmental SEM - ESEM gibi) ve özel numune hazırlama teknikleri ile viskoz veya nemli numuneler incelenebilse de bu henüz her laboratuvarda bulunan yaygın bir imkan değildir. Standart bir SEM analizinde numunenin akışkan ...